سخنرانی مسعود پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد صرفاً تکرار ادبیات دیپلماتیک مرسوم یا ایراد یک نطق تشریفاتی در صحن سازمان بینالملل نبود؛ بلکه نمایش آشکار تلفیق «عقلانیت راهبردی» با «گفتمان اصیل انقلاب اسلامی» در قلب نیویورک به شمار میرفت. رئیسجمهور با زبانی محکم، مستدل و فارغ از انفعال، تریبون سازمان ملل را به دادگاهی برای محاکمه سیاستهای سلطهطلبانه، تروریسم دولتی و ریاکاری نظام بینالملل تبدیل کرد.
تأکید صریح پزشکیان بر گزاره بنیادینِ «ما تروریست نیستیم، بلکه قربانی تروریسم هستیم»، نقطه عطف این حضور مقتدرانه بود. در شرایطی که دستگاههای رسانهای غرب و رژیم صهیونیستی دهههاست تلاش میکنند جای شهید و جلاد را تغییر دهند، رئیسجمهور پرده از تناقضی آشکار برداشت: رژیمی که دهها هزار غیرنظامی را در غزه به خاک و خون کشیده و دست به ترورهای بزدلانه در منطقه میزند، از سوی واشنگتن تجهیز و حمایت میشود؛ اما ملت مظلوم و مقاوم ایران که دههها آماج ترور، تجاوز و فشارهای ظالمانه اقتصادی بوده، مورد تحریم و اتهام قرار میگیرد. این کالبدشکافی دقیق، هژمونی دروغین غرب در موضوع حقوق بشر را در انظار نمایندگان جهان بیآبرو ساخت.
در بعد راهبردی، موضع رئیسجمهور حامل پیامی صریح و بدون لکنت برای طراحان پروژه فشار علیه تهران بود: جمهوری اسلامی از جنگ نمیهراسد، اما آغازگر هیچ تجاوزی نیز نخواهد بود. ایران دستیابی به امنیت پایدار منطقهای را نه در گرو حضور پایگاههای نظامی بیگانگان، بلکه در همافزایی همسایگان و پایان اشغالگری میبیند. در عین حال، پزشکیان با صراحت خطوط قرمز نظام را ترسیم کرد؛ اینکه ملت ایران اهل زورشنیدن نیست و امنیت یا برای همه خواهد بود یا هیچکس در حاشیه امن زیادهخواهی نخواهد ماند.
از این منظر، سخنرانی انقلابی رئیسجمهور، مصداق بارز همراستایی «دیپلماسی و میدان» بود. پیام تهران به روشنی مخابره شد: تحریم و ارعاب هرگز بازدارندگی و اراده استقلالطلبانه ایران را متوقف نخواهد کرد. صلح پایدار تنها از مسیر احترام به حقوق ملتها، نفی اشغالگری و پایان تروریسم اقتصادی محقق میشود.
پیام نهایی این نطق تاریخی برای آمریکا و متحدان منطقهای آن شفاف است: دوران قلدری و تحمیل معادلات یکسویه پایان یافته است. جمهوری اسلامی ایران نه در موضع پدافند، بلکه در قامت یک قدرت مسئول، مستقل و مطالبهگر در صحنه جهانی ایستاده و صدای ملتی است که در سختترین بزنگاهها، پرچم مقاومت و شرافت را برافراشته نگه داشته است.
نویسنده:
