موضوع چینش کابینه و انتصابات درون دولت محل اول این منازعه است. آنهایی که معتقدند جایی برای جناح رقیب و مخالف در دولت چهاردهم وجود ندارد و پزشکیان باید کابینهاش را با همفکران خود بچیند و در مقابل آنهایی که پیش از چینش کابینه بر ادامه وضع موجود یا همان ادامه راه دولت سیزدهم تاکید داشتند. دو نگاهی که پس از چینش دولت هیچکدام راضی نشدند. حالا اینبار انتصابهای مدیران میانی در دولت صدای منتقدان را بلند کرده است. چه آنهایی که خود رئیسجمهور دست به انتخابشان زده است و چه آنهایی که توسط مدیران دیگر دولت منصوب شدهاند.درمیان منتقدان، روزنامه کیهان دست بالا را در توبیخ دولت به دلیل انتصاباتش ازهمان روزهای نخست دارد. این روزنامه طی یک ماه گذشته بارها از انتصاب آنها که «طیفهای تندرو مدعی اصلاحات در دولت» میخواند، انتقاد کرده است. این روزنامه حتی از واژه «خالصسازی» با تابلوی «وفاق ملی» برای دولت پزشکیان استفاده کرده و چینش کنونی دولت را مساوی با منزوی ساختن نیروهای انقلابی دانسته است. انتقاد از انتصاب محمدجعفر قائمپناه به عنوان معاون اجرایی رئیسجمهور، فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت و انتقاد از انتصابهای الیاس حضرتی در شورای اطلاعرسانی دولت از جمله انتقادهای صریح این روزنامه از دولت است.این انتقادها البته تمامی ندارد. همچنانکه روز گذشته حمید رسایی، نماینده تهران در مجلس در تذکری شفاهی از بازگشت محمدجواد ظریف به دولت انتقاد کرد. او با بیان اینکه درحال حاضر به قانون نحوه انتصاب اشخاص در مشاغل حساس عمل نمیشود، گفت: «آقای ظریف به دلیل آنکه فرزندش دو تابعیت داشت، استعفا کرد، اما مجددا اعلام کرد که من برگشتم و الان به عنوان معاون راهبردی رئیسجمهور کار میکند. بنده پیگیری کردم و گفتند که آقای پزشکیان تدبیر کرده و تدبیرش این است که در جلسه سران قوا و با موافقت آنها، ظریف برگشته است. بنده این موضوع را هم از آقای قالیباف و هم از آقای اژهای سوال کردم که هر دو گفتند ما چنین چیزی نداریم. در این شرایط سوال آن است که الان برگشتن ظریف به دولت بر چه اساسی است؟ اگر ما اینجا قانون تصویب کنیم، اما آقایان به آن توجه نکنند چه فایدهای دارد؟» اما اینکه رئیس مجلس نیز روز گذشته به جمع منتقدان مسعود پزشکیان در روند انتصابهایش پیوسته است، قابل بررسی است. در واقع سخنان قالیباف نشان از آن دارد که هر دو جریان هنوز تعریف روشنی از مفهوم وفاق ملی ندارند. در واقع همین عدم تعریف روشن از وفاق ملی است که منتقدان را به گلایه از دولت حتی در انتصابهایش در چارچوب ساختار مدیریتی دولت سوق داده است. ازسوی دیگر انتقاد رئیس مجلس از پزشکیان در قالب نطق پیش از دستور حاکی از آن است که فشارها به دولت پزشکیان برسر انتصاب مدیران میانی در حال افزایش است.
به این ترتیب که حالا علاوه بر اصولگرایان تندرو، طیف میانهروی این جریان نیز از برخی انتصابهای دولت چهاردهم گلایه دارد. همه اینها میتواند نشانهای از این باشد که واژه وفاق ملی با وجود همه تلاشهای مسعود پزشکیان ظاهرا نتوانسته گره منازعات و دعواها میان جریانهای سیاسی را باز کند. در واقع شعاری که تا دیروز شاهبیت کارزار انتخاباتی رئیسجمهور بود، به دلیل برداشتهای مختلف از آن امروز به محل جدیدی برای چالشهای سیاسی بدل شده است.
نویسنده:
منبع: دنیای اقتصاد
